858 bijbanen op middelbaar, MBO, HBO en WO niveau.




Meld je gratis aan

en vind sneller jouw bijbaan!

Maak je profiel aan


Zoek jouw bijbaan

Uitgebreid zoeken

Columns

NieuwsberichtenPersberichten


Vergrootglas op vrijdag: Nederlandse strafrechtssysteem

Woensdag 18 oktober 2017 - Yvo

In vergrootglas op vrijdag leggen wij van zoekbijbaan.nl elke vrijdag een onderwerp voor studenten onder de loop wat regelmatig in het nieuws is gekomen. Wie zijn de betrokkenen van het probleem, wat is er gebeurd en hoe moet dit verder in de toekomst? Vandaag in vergrootglas op vrijdag, een zaak die veel wordt bekritiseerd als er misdrijven zich voor doen: wat is er aan de hand met het Nederlandse strafrechtssysteem.

Een van de meest tragische gebeurtenissen van de laatste tijd is de moord op Anne Faber. Het meisje dat een kleine twee weken vermist was en uiteindelijk werd gevonden in een bos. Hoofdverdachte is ex-zedendelinquent Michael P. Hij was op verlof vanuit een kliniek en zag daarbij volgens het OM de kans om Anne om het leven te brengen, ook al is nog niks bewezen. De vraag die veel mensen zich stellen is hoe kan zo’n man nogmaals in de fout gaan als zijn straf er nog niet eens opzit. Daarom is een petitie in het leven geroepen om dit te onderzoeken en die is al door 400.000 mensen getekend. Maar veel mensen twijfelen ook aan de manier van straffen door het rechtssysteem, moet daar niet iets in aan worden gepast?

Om uit te leggen hoe het Nederlandse systeem werkt is Michael P. een goed voorbeeld. Hij werd omstreeks 2011 verdacht van twee brute verkrachtingen onder bedreiging van een vuurwapen en een reeks gewelddadige overvallen. Dit werd bewezen en in oktober 2011 wordt P. veroordeeld tot zestien jaar cel zonder tbs. Hiervoor ging hij in hoger beroep en de rechter verkleinde de straf naar elf jaar zonder tbs. Waarom hij geen tbs kreeg is omdat P. zelf onder geen enkele omstandigheid wilde meewerken aan een psychologisch onderzoek. Dit onderzoek mag je namelijk weigeren en dan kan de rechter jou geen tbs opleggen. Behalve wanneer de rechter onlangs een gebrek aan onderzoek, een gegronde indicatie heeft dat de verdachte psychisch niet in orde is. Maar bij de veroordeling van Michael P. was dit, ondanks dat P. vertelde dat hij trots was op de verkrachtingen en dat er volgens hem een droom was uitgekomen, niet het geval.

Voorwaardelijk

Michael P. kreeg dus elf jaar en geen tbs. Hiervan had hij in de periode rond Anne haar dood 6 jaar gezeten. Dit is ongeveer twee derde van zijn straf en bij goed gedrag en mogelijkheden tot terugkeer in de maatschappij begint dan het voorwaardelijke vrijheidstraject. Dit betekent dat je beetje bij beetje meer vrijheid krijgt voor dat je daadwerkelijke straf voorbij is. In ruil hiervoor krijg je de straf die je dan niet hebt gezeten er nog eens bovenop als je nog een dergelijk delict pleegt. P. zat dus in dit traject en heeft volgens de verdachtmakingen van de politie in een zelfstandig verlof kans gezien om Anne Faber iets aan te doen.

Keuze

Maar wat zijn nou de mogelijkheden om deze incidenten in de toekomst de kop in te drukken. Volgens advocaat Richard Korver moet je als regering een einde maken aan de keuze van de verdachte om mee te werken aan een psychologisch onderzoek of niet. ‘’ Als je een einde maakt aan die keuzemogelijkheid, dan zullen verdachten eerder meewerken met een tbs-onderzoek. Want dat verdachten kiezen voor een paar jaar zitten in plaats van een verblijf op een longstay afdeling van een kliniek is in principe volstrekt logisch’’, vertelt Korver aan NU.nl

Langer vasthouden

Een andere mogelijkheid is het afschaffen van de voorwaardelijke straf. Iets wat in het nieuwe regeerakkoord al wordt aangepakt. In dit nieuwe akkoord is namelijk opgenomen dat gedetineerden niet meer standaard vrij komen na twee derde van hun straf. De optie bestaat nog wel maar de regels hiervoor worden aangescherpt zodat niet iedereen zo maar vrijkomt als ze twee derde van hun straf hebben uitgezeten. Je zou kunnen denken dat dit alleen een uitstel is voor deze gedetineerden weer de fout in gaan. Maar de kans is realistisch en statistisch groter dat de gevangenen leren van hun fouten als ze langer in de gevangenis blijven. Maar of dit in de praktijk werkt kan helaas niemand voorspellen.

Een lastige kwestie dus waarbij het erg belangrijk is om de voor- en nadelen tegen elkaar af te wegen. De eerste stappen voor vermindering van deze incidenten is dus al gezet door de nieuwe regering. Maar helaas krijgen we de slachtoffers van de eerdere incidenten hier niet mee terug.

Vind je dit nou een interessant artikel voor je studie rechten? Kijk dan eens voor een toffe bijbaan in het recht op zoekbijbaan.nl